خوش دارم که در نیمه های شب در سکوت مرموز آسمان و زمین به مناجات برخیزم. با ستارگان نجوا کنم و قلب خود را به اسرار ناگفتنی آسمان بگشایم. آرام آرام به عمق کهکشانها صعود نمایم، محو عالم بی نهایت شوم . از مرزهای علم وجود  در گذرم و در وادی ثنا غوطه ور شوم و جز خدا چیزی را احساس نکنم.



 از مناجات های شهید چمران

 

کسی که دانشگاه برکلی کالیفرنیا را به عشق تپه های دهلاویه رها کرد.

راستی...،راستی...امروز هم شهید چمرانی داریم؟