تا بینهایت....

تا بینهایت...

delshode — Thu, 10 Jan 2008 16:47:18 GMT

خوش دارم که در نیمه های شب در سکوت مرموز آسمان و زمین به مناجات برخیزم. با ستارگان نجوا کنم و قلب خود را به اسرار ناگفتنی آسمان بگشایم. آرام آرام به عمق کهکشانها صعود نمایم، محو عالم بی نهایت شوم . از مرزهای علم وجود در گذرم و در وادی ثنا غوطه ور شوم و جز خدا چیزی را احساس نکنم.

از مناجات های شهید چمران

کسی که دانشگاه برکلی کالیفرنیا را به عشق تپه های دهلاویه رها کرد.

راستی...،راستی...امروز هم شهید چمرانی داریم؟

حرمت

delshode — Thu, 06 Dec 2007 10:47:46 GMT

توبه هایی که کردیم و شکستیم،خدایا.......

نرود از دل ما حرمت آن روز که جان دادیمان

آدم و سیب!

delshode — Thu, 25 Oct 2007 15:45:18 GMT

برای چندمین بار برگه ای که به دیوار زده شده بود را خواندم :"جناب آقای قربانی،ریاست محترم دانشگاه صنعتی اصفهان ؛ما،جمعی از دانشجویان مذهبی دانشگاه صنعتی اصفهان اعتراض خود را نسبت به عدم رعایت ارزش ها و اختلاط اعلام می کنیم و ..."

برای چندمین بار خواستم برگه را بکنم ،کنده نشد.آن ها را می شناسم .همان بسیجی های به ظاهر بسیجی که از صبح تا شب را به کارهای مذهبی مشغولند و بعد از سه ترم مشروطی ،خداحافظ...!

یاد داستان آدم و حوا و درخت سیب(یا هر درخت دیگه)و خدا می افتم!در هیچ کتاب دینی نخوانده ام که آن درخت ضرری برای آدم داشت.پس چرا خدا آدم را از آن درخت منع کرد؟

شخصا فکر می کنم که خدا می خواست بگوید انسان را از هر چیز منع شود،به سمت آن گرایش مضاعفی پیدا می کند.انسان کنجکاو به دنیا آمده است!

به غیر از درس خواندن و داشتن تفریحات و کارهای متفرقه در چارچوب ارزش های دینی ام ،دلیل دیگری برای دانشگاه رفتن نداشتم. ولی وقتی به عدم اختلاط دانشگاه ها فکر می کنم ،آن را فکر احمقانه ای می بینم.دوستی می گفت در یکی از دانشگاه های آزاد استان اصفهان،وسط کلاس نئوپان کشیده اند!آن دانشگاه را ندیده ام ولی فکر می کنم اگر دانشجویان آن دانشگاه را از لحاظ معدل درسی و اخلاقی بررسی کنند،یکی ار پایین ترین ها در ایران خواهد یود!

سن 18-25 سالگی،سنی است که انسان باید برای آینده اش تصمیم بگیرد و ازدواج از مهمترین تصمیم های اوست.طبیعیست که نیار به ارتباط با جنس مخالف افزایش میابد و اگر جواب مناسبی به آن داده نشود،تبدیل به عقده خواهد شد که بعدها اثرات مخرب ناگهانی خواهد داشت.

از پدرم چندین بار از نارسیسم اول انقلاب شنیده بودم .طبیعی بود که ناهنجاری های اجتماعی آشکار به دلیل ترس افت زیادی داشت،ولی وقتی دوران اجتماعی آن دوره را در کتاب ها بررسی می کنیم یا وقتی شرح حال های آدم ها را مطالعه می کنیم ،می فهمیم که عقده ها و نا هنجاری ها در آن زمان صورت پنهان نمود کرده اند!

در دوره ی فعلی،برنامه های کوتاه مدت ،تنها 10-20 % برنامه ی دولت های موفق را تشکیل می دهد و سرمایه گذاری عمده ی آن ها روی برنامه های بلند مدت بوده است که شاید طول دوره ی انجام بعضی از آن ها به 150 سال می رسد!پیامیران هم این گونه عمل می کردند!

به راستی، برای فرهنگ آیندگانمان چه کرده ایم؟؟؟

هدف

delshode — Wed, 03 Oct 2007 12:47:18 GMT

زندگی را دستهای داستان می دانم

داستانی که خودم آن را می خوانم

گاه بلند،گاه یواش،گاه با خنده و گاه با گریه

گاه به سوی هوا و گاه به سوی خدا

این داستان هم گرگ دارد و هم بره و هم چوپان

که راست می گوید و دروغ!

یک دشت هم می بینم،پشت آن یک کوه است

پشت آن کوه بازهم کوه است...بازهم...

روی قله ی آن کوه بلند،که پشت همه ی این کوههاست

یک گل آبی است،یک گل خوشبو است

چشم من آرامش آن گل را ندیده است

ولی من بوی آن گل را در سینه دارم

انگار که آن گل همین جاست،ولی نیست

تمام خیال من روی آن گل است

بچه که بودم مادربزرگ قصه می گفت،می گفت

هر کس یکی از آن گل ها دارد و کوههایی برای آن گل

باید که رسید به آنجا تنها

پاها را باید ساخت،گل منتظر است...

ماهی مثل ماه!

delshode — Fri, 14 Sep 2007 02:29:18 GMT

صدای اذان توی کوچه پیچید و پیچید و از پنجره ی باز خونه یه راست اومد تو...با بوی غذا قاطی شد؛قبلا یه بار دیگه ملاقات این بو و صدا رو دیده بودم. دقیقا یک سال پیش..........

مثل پارسال گرسنه ام نبود.شاید به خاطر همین یک سال بزرگ شدن بود شاید هم به خاطر عادت دو-سه ساله!علی رغم میل باطنیم قدری غذا خوردم و بعد راهی مسجد شدم.از بچه گی یاد گرفته بودم که قبل از افطار دعا کنم،بعد از نماز هم همین طور.میگویند او دوست ندارد بعد از نماز دعا نکنیم...

صفها شلوغ تر از همیشه بود.فکر می کنم اذان تو خونه ی آنها امروز استثنائا سر زده بود!مهمانی زیبایی بود...توی خونه ی خدا،اگرچه همه ی مدعوین نیامده بودند.

از کودکی تا به امروز آمدن این ماه برایم نوعی انتظار بوده است.تصمیمات مهمی که داشتم وامید برای اجرای آنان!کاش برای آن تصمیمات منتظر ماه رمضان نبودم و ای کاش می دانستم که برای اجرای آن ها نیازی به این ماه نیست.

گفته اند باید به شهر زاینده رود بروم و ادامه ی تحصیلاتم را آنجا در رشته ی مهندسی مکانیک ادامه دهم.روز اعلام نتایج خیلی خوشحال بودم.جای خوبی بود. کم کم اطرافیان مشکلات در شهر دیگر درس خواندن را به رخم کشیدند؛از کافور پلویی که می دهند تا تحول معکوس و معتاد شدن!نگران شدم...اگر چه دانشگاه صنعتی اصفهان جای خوبیست برای درس خواندن و البته تحول!

ماه عجیبیست رمضان!اولش فکر میکنیم چه جوری ازش استفاده کنیم؛ آخرش میگیم عجب...!خلاص شدیم ها!

زندگی استثنایی,انسان استثنایی

delshode — Mon, 03 Sep 2007 18:58:18 GMT

عزیزی می گفت چرا دوست نداری مثل آدم های معمولی زندگی کنی ؟گفتم"اگر آدم معمولی زندگی کند در آینده هم یک ادم معمولی می شود؛مثل بقیه که آمدند در این دنیا و رفتند وکسی زحمت به خاطر آوردن اسم آن ها را هم به خود نمی دهد."با نظر من مخالف بود.می گفت آدم می تواند عادی زندگی کند ولی یک آدم استثنایی شود.از او چند مثال خواستم،نتوانست.

خیلی وقت پیش بود که داشتم یک متن انگلیسی می خواندم در مورد این که آیا استعداد یک معلول ذاتی(innate) است یا حاصل بزرگ شدن در محیط است.همان بحث معروف nature or nurture!بعد از 3 صفحه صغری کبری چیدن ،نویسنده نتیجه ای نگرفته بود!گفته بود نمی توان نظر قطعی داد.راستی،نظر شما چیست؟

*****************************

با مامان و بابام بحثم شده بود.می گفتند در شهر خودت بمان و ایام دانشگاه را همین جا سپری کن.اکیداً مخالف بودم.دوست داشتم به محیط دیگری بروم وزندگی جدیدی را آغاز کنم.فکر می کنم محیط روی تحول درونی افراد نقش غیرقابل انکاری دارد.قضیه ای لا یتغیر می گوید آب در یک جا بماند می گندد،دریا هم نیستم تا از این قضیه مصون باشم!

آخر حرف خود را به کرسی نشاندم.از آن پشیمان نیستم ولی دلهره دارم.......

******************************

از مدتی پیش تصمیم گرفته ام از مهر به بعد دیگر هیچ نوع موسیقی را گوش فرا ندهم.موسیقی را همیشه برای تمدد اعصاب و آرام شدن و یا دگرگونی احوال استفاده کرده ام.منکر آن نمی شوم که موسیقی فایده های زیادی برایم داشته است و این را هم نمی توانم انکار کنم که ضررهای زیادی دارد.درست مثل داروهای تجویزی پزشکان!الان که به موسیقی فکر می کنم آن را یک هارمونی مصنوعی میبینم که در آن آشفتگی هایِ پنهانِ زیادی وجود دارد.

تا چندی پیش فکر می کردم چگونه بعضی ها بدون موسیقی به سر می کنند؟چرا بعضی ها موسیقی را از روی دیانت تحریم کرده اند؟مگر بدون موسیقی زندگی واقعی هم داریم؟؟؟

جواب آن را نمی دانستم تا یک روز غروب؛داشتم به یکی از هارمونیکترین موسیقی های شرقی گوش می دادم.ناگهان صدای موسیقی دلنشینی که اوج هارمونی بود به گوش رسید.صدای موسیقی شرقیم را بستم.خدایا این دیگر چه بود......؟تا به حال از آن منظم تر ندیده بودم.موسیقی شرقی وغربی در مقابل آن رنگ می باختند.آری....

صدای اذان بود.

او یک قهرمان است

delshode — Mon, 20 Aug 2007 16:41:18 GMT

یک سال پیش برای دیدن بعضی از عموها و عمه های نادیده ام به همدان سفر کردیم.جنگ وصدام خانواده ی پدریم را در کشور پراکنده کرد.عموها و عمه هایم در خونین شهر بزرگ شده بودند؛همان جا که غیرت و مردانگی حرف اول را می زند.

در همان لحظات اول جذب صحبت های عمو مجیدم شدم.از آخرین ملاقاتمان حدود هشت سال می گذشت.خیلی ساده و پاک بود.به نماز علاقه ی خاصی داشت.یه بار که داشتیم وضو می گرفتیم سر صحبت را باز کرد و به من گفت اصول و فروع دین رو می تونی بگی؟اصول دین را گفتم ولی فروع دین را کامل نمی دانستم.به آرامی و با لحن داستان گونه ای برایم گفت"امر به معروف و نهی از منکر"،"روزه"،"زکات"و...او یک جانباز است.

یک روز که پایش دوباره درد گرفته بود،در حالی که دست به پایش می کشید به من گفت وقتی که از پایم عکس می گیرم ترکش های داخل پایم ،توی عکس مثل یه آسمون پر ستاره معلوم می شه!چه تشبیه زیبایی :ستاره در میان ظلمت شب...

یک شب که داشتیم توی ماشین از وسط دشت و صحرا رد می شدیم،من به او گفتم :"عمو!رفتی جبهه از شهید شدن نمی ترسیدی؟"خنده ی آرامی کرد و نگاهی پر معنا و گفت"ما رفته بودیم که شهید بشیم،یعنی جونمون را گذاشته بودیم کف دستمون و به آنجا رفتیم."

می دانستم که برای تشکیل پرونده ی جانبازی و استفاده از مزایا و سهمیه پیگیر نشده بود؛بابام می گفت خریّت کرده است؛وقتی با خودش موضوع را در میان گذاشتم فقط گفت پرونده ای اونجا دارم ولی دنبالش نرفتم.مثل اینکه نمی خواست حرف زیادی درباره اش بزند.شاید...شاید...

یه سوال توی ذهنم پرواز می کند،آیا کسی که جانباز است لیاقت نداشته است که شهید شود یا او با تحمل رنج و درد جانبازی(که شاید بدتر از یک بار جان دادن باشد)درجاتی بالاتر از یک شهید دارد؟

زندگی در گذشته و آینده

delshode — Wed, 15 Aug 2007 11:06:18 GMT

زمانی که کنکور داشتم، این قدر فکر و خیال می کردم که بعضی وقتها وسط درس خوندنم می رفتم تو فکر و نیم ساعتی از وقتم تلف می شد.یعدا به توصیه های روان شناسان ،که آن ها را از کتاب ملاقات می کردم ،هر روز یه مدتی رو برای فکر کردن اختصاص دادم.اوایل اثر خود را گذاشت و حین درس خواندن کمتر به عالم هپروت سفر می کردم ولی بعد از مدتی اون نیم ساعت و یک ساعت که برای فکر کردن بود کافی نبود و ...

راست گفته اند فکر کردن زیاد در مورد آینده و گذشته مال نویسنده ها و شاعران است نه مال کسانی که باید ایکس و ایگرگ های حال را پیدا کنند.

*****************************

تعریف از خود نباشد ،حقیر حافظه ی دیوانه کننده ای در مورد یه خاطر آوردن دوستان قدیم دارم.چندی پیش بود که یکی از دوستان سال اول دبستانم را به مدد اینترنت پیدا کردم.می دانستم که تا سال اول راهنمایی در کرمان بود و بعدها بنا به شرایط زمانه به شیراز و تهران رفته بود.یادم می آید که آن موقع یک نابغه بود و تمام بچه ها حسرت داشتن هوش او را می داشتند.بعدها او به علامه حلی تهران رفت و من در علامه حلی کرمان ماندگار شدم.

وقتی به یاری دوستان تهرانی و اینترنت از وضعیت درسی او اطلاع پیدا کردم نا خود آگاه عرق سردی روی قلبم شروع به لغزیدن کرد.او دیگر یک نابغه نبود،یک نخبه با رتبه ی عالی نبود...یک آدم معمولی بود با رتبه ی 8900!

با او در مسنجر اندکی همکلام شدم.نیشخند پر حسرتی را در کلامش می دیدم.دیگر زیاد اهل درس نبود؛وقتی روزگار پادشاهیش در درس را به او یاد آوری کردم گفت حتی روزی به طور میانگین دو ساعت هم درس نمی خوانده است!گفت ترجیح می دهد تا در گیم نت یا به بازی فوتبال مشغول باشد تا پشت میز باشد و درس بخواند!یاد داستان خسرو(اثر عبدالحسین وجدانی) افتادم.آری ...او هم یک خسرو بود از نوع امروزیش! و اعتیاد او نیز اعتیاد امروزی بود!اعتیاد به گیم نت و فوتبال...

*******************************

وقتی از ناراحتی من آگاه شد برایش تعجب آور بود که دوست سال های خیلی دورش از هدر رفتن استعداد هایش ناراحت است.به او گفتم" من آدمی هستم که بیشتر در آینده و گذشته زندگی می کنم تا حال ؛و از این بابت هم ضررهای زیادی را دیده ام."

راستی...راستی... فکر کردن به آینده و گذشته خوب است یا بد؟

آرزو یا هدف؟

delshode — Mon, 06 Aug 2007 06:06:18 GMT

همین چند روز پیش بود که خواهرم به رحمت خدا....ببخشید به رحمت داماد رفتند و عروس شدند.وقتی نگاه کردم به خرج های عروسی و عقد و هزار کوفت و زهر مار دیگه ...دیدم یا خدا !این همه خرج؟؟؟؟نمی دانم این جهیزیه و این مهریه های چندین هزار سکه ای و......از کدام دین آورده شده اند ولی هر آیینی بوده به فکر خوشبختی نبوده است.

واقعا بعضی وقت ها بعضی ها یه سری قوانین برای خودشون وضع می کنند که زندگی رو برای خودشون به جای گلستان زندان می کنند.یادش به خیر مادربزرگم زمانی که می خواست ازدواج کنه هیچی نداشت،پدر بزرگم هم مسگر بود و آه در بساط نداشت.مادر مادربزرگم خونه ای رو که خودش زندگی می کرد داد به اون دو تا گفت توش زندگی کنید،کنار خودم.بعدها خونه رو هم به نامشون کرد و گفت فقط یه چی ازت می خوام"آخر عمری منو از خونت بیرون نکنی."مامانم هم چیز زیادی به خونه نیاورده بود مثل بابام.زمانی که بابام اومده بود خواستگاری مامانم، گفته بود من فقط یه چیز دارم "کتابهایم"خدا رو شکر بعدا که توی دانشگاه درس داد خیلی چیزها رو به دست آورد.

************************

زمانی که بچه بودم{6-7 ساله}هر کس از من مپرسید می خواهی چه کاره بشی در آینده ؟ می گفتم" می خوام دانشمند فیزیک بشم!"اون موقع من حتی نمی دونستم فیزیک چیه ؟؟؟کم کم بزرگ شدم......تا همین دو سه سال پیش :به فکرم زده بود ثروتمند بشم و کارهای خوب بکنم!عدل گستری همیشه یکی از آرزوهای بچه گی و بچه گانه ی ماها بوده است.این آرزو تو ذهنم بود تا وقتی که کتاب انسان کامل استاد مطهری رو داشتم می خوندم.عجیب بود که هر وقت قسمتی از این کتاب رو می خوندم این آرزو از بین آرزوهام رخت بر می کشید و بعد از 1-2 روز دوباره پیداش می شد!یه روز داشتم با خوم فکر می کردم که اگه همین الان بیل گیتس(که میلیاردها دلار خرج کارهای خیریه می کنه) بمیره صد سال دیگه یادی از اون هست؟ آیا اصلا کسی اسم بیل گیتس رو می شناسه؟-نه ...نه ..... من عمر 10-15 ساله رو هیچ وقت دوست ندارم.من عمر بی نهایت رو می خوام! این بود که تصمیم گرفتم به جد علم رو دنبال کنم...راستش من دیگه هیچ آرزویی ندارم ...ولی من هدف دارم.اهداف بزرگ!راستی....راستی.....فرق آرزو با هدف چیست؟

بازگشت......

delshode — Fri, 03 Aug 2007 10:32:49 GMT

بالاخرا کنکور رو دادم. وقتی که هنوز نتایج رو نداده بودندو همش فکر می کردم خراب خراب که بشم میشم ۶۰۰-۷۰۰.ولی من اشتباه کرده بودم....۱۱۴۸!!!!!

تمام آرزوهام برای رفتن به رشته ی هوا فضا امیر کبیر به باد رفت.ولی این آخر راه من نیست و نخواهد بود.

تا این لحظه(( که نزدیک است ۱۸ ساله شوم)) اون طور که باید و شاید نتوانسته ام ثابت کنم که من یک انسان استثنایی هستم.نتوانسته ام بگویم که من می توانم یک انسان فراموش ناشدنی باشم.ولی می گویم.............

نمی دانم چرا هیچ وقت این صفحه ی رنگی که رو به رویم هست هیچ وقت نتوانسته است جای کاغذ را بگیرد و قطعا هم نخواهد توانست.نوشتن روی کاغذ و خواندن از روی آن برای من لذتی دارد که می توان آن را برابر با عذابی دانست که خواندن فوتون های نوری برایم دارد.

برای وبلاگ نویسی باید یک هدف داشت ولی من هدف ندارم.دوست نداشتم که از کلبه ی ۲ ساله ای که در پرشین بلاگ داشتم خداحافظی کنم.......ولی نتوانستم.لعنت به اشکالات فنی که جای علاقه را می گیرد.

تا حالا نمی فهمیدم که یه نوشته ی خوب و ساده می تواند صد ها بار جذاب تر از عکس های چپ اندر قیچی باشد که در وبلاگهای عاشقانه ی یافت می شوم که صا حب هایشان عقل و هوش خود را به حراج گذاشته اند!

داستان نویسیم به اندازه ی همینگوی خوب نیست و ذوقی هم در شعر ندارم....راستی....راستی......... دل خوش سیری چند؟؟؟؟؟؟